artykuły, publikacje

Dzielimy się wiedzą, doświadczeniem i pomysłami. Chcesz wiedzieć więcej, rozwijać się, inspirować?

Czytaj i korzystaj !

Dlaczego powinniśmy uczyć dzieci umiejętności społecznych?

Wysoki iloraz inteligencji, znajomość kilku języków obcych i biegła obsługa komputera nie zapewni Twojemu dziecku sukcesu w życiu. Co mu w tym pomoże? Umiejętności społeczne.

Umiejętnościami społecznymi nazywamy takie kompetencje, które dotyczą naszych relacji z innymi ludźmi. Odnoszą się między innymi do: nawiązywania kontaktu, podtrzymywania pozytywnych relacji, umiejętności wyrażania siebie i prezentowania swojego zdania, angażowania w działania wspólnotowe.

Umiejętności społeczne:

  • Dają szansę na sprawniejsze poruszanie się w przestrzeni prywatnej i zawodowej. Twoje dziecko każdego dnia spotyka inne osoby: dzieci, nauczycieli, sąsiadów, członków rodziny, uczy się właściwego zachowania względem nich.
  • Wysoki poziom umiejętności społecznych to także pewna lekkość w budowaniu pozytywnych kontaktów z innymi ludźmi. Oznacza to, iż potrafimy zachowywać się stosownie do sytuacji, zmieniamy swoje zachowanie w zależności od otoczenia, dbamy o jak najlepsze kontakty z otoczeniem.
  • Umiejętności społeczne to także wiedza o tym, jak wyrażać siebie pośród innych, jak w sposób tolerancyjny i bezpieczny funkcjonować w obrębie grup. Taką grupą jest także Twoja rodzina. Jeśli potrafimy zgodnie żyć z domownikami, rozwiązujemy konflikty i dbamy o jakość relacji, to także nasze kontakty zawodowe i formalne będą lepszej jakości.
Artykuł powstał na zlecenie portalu uczdziecko.pl
http://www.uczdziecko.pl/wyniki-wyszukiwania/artykul/zobacz/dlaczego-powinnismy-uczyc-dzieci-umiejet...

Jaki związek ma komunikacja społeczna z inteligencją emocjonalną?

Nie zawsze potrafimy rozpoznać i zrozumieć swoje uczuci i emocje. Dobrze rozwinięta inteligencja emocjonalna pomoże Twojemu dziecku sprawniej poruszać się w delikatnej sferze związków międzyludzkich.

Komunikacja społeczna to nie tylko porozumiewanie się człowieka z innymi ludźmi. To także wewnętrzne rozmowy, które każdy człowiek odbywa z samym sobą. Czasem na tej płaszczyźnie odgrywają się największe dramaty, np. gdy musimy podjąć niezwykle ważną dla Nas decyzję. Taka wewnętrzna komunikacja nazywana jest intrapersonalną; oznacza pewną świadomość własnych stanów emocjonalnych i uczuć; to dialog człowieka z jego wnętrzem. Równie często komunikujemy się z innymi ludźmi. Taka komunikacja nazywana jest interpersonalną, "między osobami".
Posiadając wiedzę o emocjach, możemy łatwiej sobie z nimi radzić, panować nad nimi. To bywa niezwykle pomocne w kontaktach z innymi ludźmi. Pomaga podejmować decyzje, rozwiązywać wewnętrzne problemy. Może także pomóc w rozwiązywaniu konfliktów, ułatwiać radzenie sobie ze stresem. Zdolności empatyczne ułatwiają porozumiewanie się z ludźmi, rozumienie i akceptowanie emocji własnych i bliskich. Wiedza z zakresu inteligencji emocjonalnej sprzyja budowaniu pozytywnych relacji z innymi ludźmi z którymi spotykamy się, żyjemy i pracujemy...

Artykuł powstał na zlecenie portalu uczdziecko.pl
http://www.uczdziecko.pl/wyniki-wyszukiwania/artykul/zobacz/jaki-zwiazek-ma-komunikacja-spoleczna-z-...

Inteligencja emocjonalna w życiu codziennym

Inteligencja emocjonalna jest pojęciem nowym, wokół którego toczą się intensywne dyskusje.

W związku z młodym wiekiem tej dyscypliny, niewiele jest jeszcze badań naukowych, które w ostateczny sposób dowiodłyby, że to właśnie inteligencja emocjonalna gwarantuje Twojemu dziecku sukces i szczęście w życiu.
Na pewno brak tej wiedzy utrudnia budowanie dobrych relacji z ludźmi czy radzenie sobie z trudnościami. Przez całe życie Twoja pociecha będzie uczyć się, jak żyć, jak postępować z innymi, jak realizować się i osiągać cele. Każdego dnia będzie musiała podejmować decyzje, będzie doświadczać nieznanych sobie uczuć i emocji.
Rozwijając inteligencję emocjonalną uczymy się radzić sobie ze stresem, ćwiczymy, jak uspokajać swoje ciało i umysł w trudnych chwilach, jak umiejętnie kierować swoimi emocjami, by dawały nam siłę, a nie ją odbierały. Warto więc pobudzać dzieci do rozwoju emocjonalnego i społecznego. W codziennych sytuacjach ćwiczyć, jak należy się porozumiewać, jak akceptować siebie i rozumieć otaczające zjawiska.
To, jak my – dorośli radzimy sobie z własnymi uczuciami, wywiera wpływ na dzieci, którymi się zajmujemy czy wychowujemy. Uczą się one bowiem od Nas sposobów postępowania z innymi ludźmi, reagowania na ich zachowanie. Umiejętności społeczne i inteligencja emocjonalna są wiedzą, której możemy nauczyć swoją rodzinę. Dzięki temu życie nasze i naszych dzieci, może zmienić się na lepsze, a szczęście, radość widziane w twarzach najbliższych, przyniesie satysfakcję nam samym...

Artykuł powstał na zlecenie portalu uczdziecko.pl

http://www.uczdziecko.pl/wyniki-wyszukiwania/artykul/zobacz/inteligencja-emocjonalna-w-zyciu-codzien...


Co rozwija w dziecku aktywność plastyczna?

Czy Twoje dziecko lubi rysować? Czy na ścianach w domu znajdujesz tajemnicze „bazgroły”? Czy na widok farb, koralików, sznureczków oczy Twojego dziecka się śmieją? Jeśli tak – przeczytaj ten artykuł; zyskasz kilka podpowiedzi do zabaw plastycznych. Jeśli nie – przeczytaj artykuł; dowiesz się, co rozwija w dziecku aktywność plastyczna i dlaczego jest tak ważna.

Potrzeba rysowania, malowania, wyrażania się za pomocą sztuki ma mniej więcej tyle samo lat, ile sama ludzkość. Potrzeba tworzenia jest zakorzeniona głęboko w naszej naturze. Potrzebujemy dotykać tej metafizycznej przestrzeni naszej duszy, jest ona dla nas źródłem przyjemności, jest narzędziem upamiętniania ważnych spraw, buduje naszą tożsamość kulturową.

Podobne cele realizuje twórczość dziecięca. Ważne sprawy dziecka, to wydarzenia codzienne, ludzie i świat dookoła. To właśnie te tematy pojawiają się często w pracach dzieci. Pokazują w nich swoje wizje świata, marzenia. Uczą się wyrażać swoje myśli w sposób twórczy i przede wszystkim doskonale się bawią.
Zajęcia plastyczne, rękodzielnicze, modelarskie itp. pozwalają dzieciom na ćwiczenia zdolności manualnych, rozwijają koordynację wzrokowo-ruchową, która pozwala na świadome i kontrolowane zarządzanie ruchami ciała. Dzieci uczą się posługiwać narzędziami, przedmiotami, poznają nowe pojęcia, rzeczy. Uczą się wykorzystywać je w różnym twórczo celu. Rozwijają także zmysł dotyku, trenują koordynację dłoni, uczą się delikatności. Poznają kolory, zapachy, kształty. Uczą się często pracy zespołowej, rozwijają umiejętności komunikacyjne.

Kilka podpowiedzi praktycznych

Każdy koralik, sznurek, garść mąki, kaszy może stanowić źródło inspiracji do pracy plastycznej. Nie trzeba kupować specjalistycznych „mas”, zabawek, przedmiotów. Często cel można zrealizować taniej, ekologiczniej, a jednocześnie twórczo. Jak? Zajrzyj do kuchni…. Cóż by tutaj wykorzystać? Pamiętasz wypiekane na piecu placki z mąki i wody? Albo radość z lepienia wspólnie ciasta?

Wykorzystaj mąkę. Ciasto mączno-solne (tzw. masa solna), ciasto z mąki i wody może być punktem wyjścia do lepienia różnych figurek, literek, kształtów. Można je malować, ozdabiać albo…
zjeść – jeśli tylko składniki były naturalne i smaczne. Zwykły papier, gazety, ręczniki papierowe, serwetki także bardzo się przydają. Wydzierajcie, wyklejajcie, rysujcie np. z zamkniętymi oczami. Z gazet twórzcie plakaty, składajcie origami, zróbcie album z literkami. Serwetki to doskonała baza do prac techniką „decoupage”.

Twórzcie prace wykorzystując elementy natury np. robiąc odciski liści, traw; obrazki z liści i kwiatów, ramki do zdjęć z kamieni i muszli. Spróbujcie zrobić własny naszyjnik np. z koralików, makaronu, sznurka. Ozdabiajcie szklanki, słoiki, tworząc z nich lampiony, wycinajcie z tablicy korkowej kształty np. motyla i ozdabiajcie go. Spróbujcie wspólnie zrobić zabawkę np. grzechotkę lub maskotkę. Dzieciom szczególnie podobają się zadania, w których jest element tajemnicy i niespodzianki.

Spróbujcie rozpoznać z zamkniętymi oczami przedmioty. Stwórz dla swojego dziecka „ścieżkę sensoryczną” ustawiając na podłodze rzeczy o różnej teksturze, po których dziecko będzie mogło chodzić lub których będzie dotykać dłońmi. Sprawdzają się tutaj kamienie, trawa, piasek, różne tkaniny, woda, masy o różnej konsystencji, artykuły spożywcze, rurki, patyki itp. Właściwie można wykorzystać wszystko, co jest dla dziecka bezpieczne. Taka zabawa-nauka ma nieograniczone warianty i nawet dla osoby dorosłej stanowi doskonałą i zaskakującą rozrywkę.

Nie bójcie się pobrudzić. Malowanie palcami, nogami, tworzenie odcisków ciała itp. pełni także funkcje terapeutyczne. Wyładowanie się na kartce papieru, wielkim placku ciasta może być sposobem na rozładowanie emocji. Jeśli to tylko możliwe spróbuj znaleźć dla dziecka miejsce do swobodnej zabawy plastycznej. Niech ma kawałek ściany do pomalowania, klejenia itp. Możesz w tym miejscy zamontować tablicę korkową lub inaczej zabezpieczyć ścianę, dzięki czemu dziecko będzie mogło się swobodnie wyrażać. Pozwól mu się otworzyć artystycznie. Nie poprawiaj na siłę. Pokazuj różne techniki, sposoby, ale pozwól dziecku samodzielnie decydować o tym, jak zrobi pracę. Nie robicie jej przecież na konkurs „Super-extra młody artysta”.
Pozostań z pytaniem w głowie: „czy słońce zawsze musi być żółte?”…

Artykuł powstał na zamówienie portalu egaga.pl.

https://egaga.pl/co-rozwija-w-dziecku-aktywnosc-plastyczna/

strona w budowie....