artykuły, publikacje

Dzielimy się wiedzą, doświadczeniem i pomysłami. Chcesz wiedzieć więcej, rozwijać się, inspirować?

Czytaj i korzystaj !

Co rozwija w dziecku aktywność plastyczna?

Czy Twoje dziecko lubi rysować? Czy na ścianach w domu znajdujesz tajemnicze „bazgroły”? Czy na widok farb, koralików, sznureczków oczy Twojego dziecka się śmieją? Jeśli tak – przeczytaj ten artykuł; zyskasz kilka podpowiedzi do zabaw plastycznych. Jeśli nie – przeczytaj artykuł; dowiesz się, co rozwija w dziecku aktywność plastyczna i dlaczego jest tak ważna.

Potrzeba rysowania, malowania, wyrażania się za pomocą sztuki ma mniej więcej tyle samo lat, ile sama ludzkość. Potrzeba tworzenia jest zakorzeniona głęboko w naszej naturze. Potrzebujemy dotykać tej metafizycznej przestrzeni naszej duszy, jest ona dla nas źródłem przyjemności, jest narzędziem upamiętniania ważnych spraw, buduje naszą tożsamość kulturową.

Podobne cele realizuje twórczość dziecięca. Ważne sprawy dziecka, to wydarzenia codzienne, ludzie i świat dookoła. To właśnie te tematy pojawiają się często w pracach dzieci. Pokazują w nich swoje wizje świata, marzenia. Uczą się wyrażać swoje myśli w sposób twórczy i przede wszystkim doskonale się bawią.
Zajęcia plastyczne, rękodzielnicze, modelarskie itp. pozwalają dzieciom na ćwiczenia zdolności manualnych, rozwijają koordynację wzrokowo-ruchową, która pozwala na świadome i kontrolowane zarządzanie ruchami ciała. Dzieci uczą się posługiwać narzędziami, przedmiotami, poznają nowe pojęcia, rzeczy. Uczą się wykorzystywać je w różnym twórczo celu. Rozwijają także zmysł dotyku, trenują koordynację dłoni, uczą się delikatności. Poznają kolory, zapachy, kształty. Uczą się często pracy zespołowej, rozwijają umiejętności komunikacyjne.

Kilka podpowiedzi praktycznych

Każdy koralik, sznurek, garść mąki, kaszy może stanowić źródło inspiracji do pracy plastycznej. Nie trzeba kupować specjalistycznych „mas”, zabawek, przedmiotów. Często cel można zrealizować taniej, ekologiczniej, a jednocześnie twórczo. Jak? Zajrzyj do kuchni…. Cóż by tutaj wykorzystać? Pamiętasz wypiekane na piecu placki z mąki i wody? Albo radość z lepienia wspólnie ciasta?

Wykorzystaj mąkę. Ciasto mączno-solne (tzw. masa solna), ciasto z mąki i wody może być punktem wyjścia do lepienia różnych figurek, literek, kształtów. Można je malować, ozdabiać albo…
zjeść – jeśli tylko składniki były naturalne i smaczne. Zwykły papier, gazety, ręczniki papierowe, serwetki także bardzo się przydają. Wydzierajcie, wyklejajcie, rysujcie np. z zamkniętymi oczami. Z gazet twórzcie plakaty, składajcie origami, zróbcie album z literkami. Serwetki to doskonała baza do prac techniką „decoupage”.

Twórzcie prace wykorzystując elementy natury np. robiąc odciski liści, traw; obrazki z liści i kwiatów, ramki do zdjęć z kamieni i muszli. Spróbujcie zrobić własny naszyjnik np. z koralików, makaronu, sznurka. Ozdabiajcie szklanki, słoiki, tworząc z nich lampiony, wycinajcie z tablicy korkowej kształty np. motyla i ozdabiajcie go. Spróbujcie wspólnie zrobić zabawkę np. grzechotkę lub maskotkę. Dzieciom szczególnie podobają się zadania, w których jest element tajemnicy i niespodzianki.

Spróbujcie rozpoznać z zamkniętymi oczami przedmioty. Stwórz dla swojego dziecka „ścieżkę sensoryczną” ustawiając na podłodze rzeczy o różnej teksturze, po których dziecko będzie mogło chodzić lub których będzie dotykać dłońmi. Sprawdzają się tutaj kamienie, trawa, piasek, różne tkaniny, woda, masy o różnej konsystencji, artykuły spożywcze, rurki, patyki itp. Właściwie można wykorzystać wszystko, co jest dla dziecka bezpieczne. Taka zabawa-nauka ma nieograniczone warianty i nawet dla osoby dorosłej stanowi doskonałą i zaskakującą rozrywkę.

Nie bójcie się pobrudzić. Malowanie palcami, nogami, tworzenie odcisków ciała itp. pełni także funkcje terapeutyczne. Wyładowanie się na kartce papieru, wielkim placku ciasta może być sposobem na rozładowanie emocji. Jeśli to tylko możliwe spróbuj znaleźć dla dziecka miejsce do swobodnej zabawy plastycznej. Niech ma kawałek ściany do pomalowania, klejenia itp. Możesz w tym miejscy zamontować tablicę korkową lub inaczej zabezpieczyć ścianę, dzięki czemu dziecko będzie mogło się swobodnie wyrażać. Pozwól mu się otworzyć artystycznie. Nie poprawiaj na siłę. Pokazuj różne techniki, sposoby, ale pozwól dziecku samodzielnie decydować o tym, jak zrobi pracę. Nie robicie jej przecież na konkurs „Super-extra młody artysta”.
Pozostań z pytaniem w głowie: „czy słońce zawsze musi być żółte?”…

Artykuł powstał na zamówienie portalu egaga.pl.

https://egaga.pl/co-rozwija-w-dziecku-aktywnosc-plastyczna/

Dlaczego powinniśmy uczyć dzieci umiejętności społecznych?

Wysoki iloraz inteligencji, znajomość kilku języków obcych i biegła obsługa komputera nie zapewni Twojemu dziecku sukcesu w życiu. Co mu w tym pomoże? Umiejętności społeczne.

Umiejętnościami społecznymi nazywamy takie kompetencje, które dotyczą naszych relacji z innymi ludźmi. Odnoszą się między innymi do: nawiązywania kontaktu, podtrzymywania pozytywnych relacji, umiejętności wyrażania siebie i prezentowania swojego zdania, angażowania w działania wspólnotowe.

Umiejętności społeczne:

  • Dają szansę na sprawniejsze poruszanie się w przestrzeni prywatnej i zawodowej. Twoje dziecko każdego dnia spotyka inne osoby: dzieci, nauczycieli, sąsiadów, członków rodziny, uczy się właściwego zachowania względem nich.
  • Wysoki poziom umiejętności społecznych to także pewna lekkość w budowaniu pozytywnych kontaktów z innymi ludźmi. Oznacza to, iż potrafimy zachowywać się stosownie do sytuacji, zmieniamy swoje zachowanie w zależności od otoczenia, dbamy o jak najlepsze kontakty z otoczeniem.
  • Umiejętności społeczne to także wiedza o tym, jak wyrażać siebie pośród innych, jak w sposób tolerancyjny i bezpieczny funkcjonować w obrębie grup. Taką grupą jest także Twoja rodzina. Jeśli potrafimy zgodnie żyć z domownikami, rozwiązujemy konflikty i dbamy o jakość relacji, to także nasze kontakty zawodowe i formalne będą lepszej jakości.
Artykuł powstał na zlecenie portalu uczdziecko.pl
http://www.uczdziecko.pl/wyniki-wyszukiwania/artykul/zobacz/dlaczego-powinnismy-uczyc-dzieci-umiejet...

Jaki związek ma komunikacja społeczna z inteligencją emocjonalną?

Nie zawsze potrafimy rozpoznać i zrozumieć swoje uczuci i emocje. Dobrze rozwinięta inteligencja emocjonalna pomoże Twojemu dziecku sprawniej poruszać się w delikatnej sferze związków międzyludzkich.

Komunikacja społeczna to nie tylko porozumiewanie się człowieka z innymi ludźmi. To także wewnętrzne rozmowy, które każdy człowiek odbywa z samym sobą. Czasem na tej płaszczyźnie odgrywają się największe dramaty, np. gdy musimy podjąć niezwykle ważną dla Nas decyzję. Taka wewnętrzna komunikacja nazywana jest intrapersonalną; oznacza pewną świadomość własnych stanów emocjonalnych i uczuć; to dialog człowieka z jego wnętrzem. Równie często komunikujemy się z innymi ludźmi. Taka komunikacja nazywana jest interpersonalną, "między osobami".
Posiadając wiedzę o emocjach, możemy łatwiej sobie z nimi radzić, panować nad nimi. To bywa niezwykle pomocne w kontaktach z innymi ludźmi. Pomaga podejmować decyzje, rozwiązywać wewnętrzne problemy. Może także pomóc w rozwiązywaniu konfliktów, ułatwiać radzenie sobie ze stresem. Zdolności empatyczne ułatwiają porozumiewanie się z ludźmi, rozumienie i akceptowanie emocji własnych i bliskich. Wiedza z zakresu inteligencji emocjonalnej sprzyja budowaniu pozytywnych relacji z innymi ludźmi z którymi spotykamy się, żyjemy i pracujemy...

Artykuł powstał na zlecenie portalu uczdziecko.pl
http://www.uczdziecko.pl/wyniki-wyszukiwania/artykul/zobacz/jaki-zwiazek-ma-komunikacja-spoleczna-z-...

Inteligencja emocjonalna w życiu codziennym

Inteligencja emocjonalna jest pojęciem nowym, wokół którego toczą się intensywne dyskusje.

W związku z młodym wiekiem tej dyscypliny, niewiele jest jeszcze badań naukowych, które w ostateczny sposób dowiodłyby, że to właśnie inteligencja emocjonalna gwarantuje Twojemu dziecku sukces i szczęście w życiu.
Na pewno brak tej wiedzy utrudnia budowanie dobrych relacji z ludźmi czy radzenie sobie z trudnościami. Przez całe życie Twoja pociecha będzie uczyć się, jak żyć, jak postępować z innymi, jak realizować się i osiągać cele. Każdego dnia będzie musiała podejmować decyzje, będzie doświadczać nieznanych sobie uczuć i emocji.
Rozwijając inteligencję emocjonalną uczymy się radzić sobie ze stresem, ćwiczymy, jak uspokajać swoje ciało i umysł w trudnych chwilach, jak umiejętnie kierować swoimi emocjami, by dawały nam siłę, a nie ją odbierały. Warto więc pobudzać dzieci do rozwoju emocjonalnego i społecznego. W codziennych sytuacjach ćwiczyć, jak należy się porozumiewać, jak akceptować siebie i rozumieć otaczające zjawiska.
To, jak my – dorośli radzimy sobie z własnymi uczuciami, wywiera wpływ na dzieci, którymi się zajmujemy czy wychowujemy. Uczą się one bowiem od Nas sposobów postępowania z innymi ludźmi, reagowania na ich zachowanie. Umiejętności społeczne i inteligencja emocjonalna są wiedzą, której możemy nauczyć swoją rodzinę. Dzięki temu życie nasze i naszych dzieci, może zmienić się na lepsze, a szczęście, radość widziane w twarzach najbliższych, przyniesie satysfakcję nam samym...

Artykuł powstał na zlecenie portalu uczdziecko.pl

http://www.uczdziecko.pl/wyniki-wyszukiwania/artykul/zobacz/inteligencja-emocjonalna-w-zyciu-codzien...


Jak przygotować dziecko na wakacyjny wyjazd ?

Zbliżają się wakacje. Wielu rodziców już zaplanowało wypoczynek dla swoich dzieci. Jeśli przygotowujesz dziecko do wyjazdu na kolonię, obóz – szczególnie jeśli to będzie pierwszy samodzielny wyjazd – sprawdź, o czym warto pamiętać – 7 wskazówek jak przygotować dziecko do samodzielnego wyjazdu.

1. Sprawdzamy organizatora wypoczynku

Przed zapisaniem dziecka na kolonię/obóz – sprawdź, czy organizator podpisujący z Tobą umowę, ma zezwolenie do prowadzenia takiej działalności. Sprawdź, czy wypoczynek został zgłoszony do kuratorium. Wówczas masz pewność, że ośrodek, w którym będzie przebywało dziecko jest do tego celu przeznaczony. Możesz wtedy zakładać, że wszelkie wymogi BHP, sanepidu itp. zostaną spełnione.

Zapytaj o szczegóły ubezpieczenia, dokładnie przeczytaj umowę, sprawdź, jakie koszty pokrywa Twoja opłata. Zaufaj opinii znajomych. To najlepsza rekomendacja instytucji organizującej. Jeśli dzieci Twoich znajomych były już na takim wyjeździe, doskonale wiedzą, jak wygląda to w praktyce i czy pojawiały się jakieś problemy.

Przed wyjazdem np. autokarem można poprosić policję o kontrolę stanu pojazdu. Takie kontrole zdarzają się coraz częściej i warto z takiej możliwości skorzystać. Czasem to organizator wynajmujący firmę transportową sam wychodzi z taką inicjatywą.

Zapytaj o opiekę medyczną i procedurę postępowania w razie wypadku. Często na obiekcie wypoczynkowym jest np. pielęgniarka i to ona jest odpowiedzialna za ewentualne podanie leków w nagłej sytuacji.

2. Poznaj opiekunów, instruktorów

Twoje dziecko ma już za sobą kontakt z wychowawcami, opiekunami, instruktorami. Chodzi do przedszkola, szkoły. Nie ma więc szczególnej obawy, że będzie bało się nowej Pani lub Pana. Jeśli masz szansę poznać się z przyszłym opiekunem twojego dziecka – skorzystaj z tego. Na spotkaniu organizacyjnym możesz o wszystko wypytać, opowiedzieć o kłopotliwych sprawach. Tuż przed odjazdem może nie być na to czasu. Zapytaj organizatora o kwalifikacje opiekuna. Obowiązujące przepisy szczegółowo określają kto może sprawować funkcję opiekuna kolonijnego. (Opisane są min. na stronie Ministerstwa Edukacji). Zapytaj o doświadczenie i umiejętności opiekuna.

3. Czym będzie zajmowało się dziecko w czasie pobytu?

Każda kolonia/obóz ma swój plan organizacyjny. Uwzględnione w nim są godziny wstawania, zasypiania, posiłków, wycieczek, atrakcji, czasu na prace porządkowe, higienę itp. Taki plan zostaje przedstawiony dzieciom na początku kolonii wraz z zasadami zachowania/kontraktem (różne są sposoby przedstawiania). Taki plan bardzo dobrze układa rytm dnia, zapewnia dzieciom bezpieczny tok pobytu, następstwo zdarzeń, pewien rodzaj stabilności w nowej, czasem trudnej sytuacji (nowe miejsce, nowi ludzie). Plan opisuje także, w które dni zaplanowane są wycieczki czy atrakcje. Oczywiście, w sytuacjach losowych ulega on nieznacznej modyfikacji, ale dla Ciebie Rodzicu jest wskazówką tego, czym będzie zajmowało się Twoje dziecko w czasie pobytu, jakie ciekawe wydarzenia powinny mieć miejsce, np. zabawy taneczne, pokazy talentów, ogniska, podchody, turnieje itp.

Taki plan określa również, kiedy jest tzw. „czas wolny”, w którym można porozmawiać z opiekunem czy/i dzieckiem. Oczywiście „czasu wolnego” na kolonii nie ma w potocznym rozumieniu. Ów czas zazwyczaj służy wypoczynkowi, wypisaniu kartek, przygotowaniu się do posiłku lub kolejnych aktywności.


Artykuł powstał na zamówienie portalu egaga.pl.
https://egaga.pl/7-wskazowek-jak-przygotowac-dziecko-do-samodzielnego-wyjazdu/

Eko zabawy

Włóczka w roli głównej

Włóczka, sznurki, nici, wstążki i różne inne pasmanteryjne akcesoria mogą się Nam przydać zarówno podczas zabawy, jak i nauki.

Propozycje zadań dla dzieci: robienie supełków, nawlekanie guzików i koralików na sznurek, tworzenie plecionek zaplatanie warkoczyków, rozplątywanie sznurków, układanie kształtów liter, cyferek, segregowanie wstążek kolorami, długościami, układanie guzików, sznurków pod kątem wielkości, grubości itp., chodzenie po sznurku, turlanie do celu

Ćwiczenie 1

Wydrukuj, napisz literę lub cyfrę, którą dziecko zna. Może to być także jakiś prosty kształt, figura geometryczna. Poproś dziecko, aby ułożyło nitkę, na kartce, na napisanym znaku. Po kilku próbach z różnymi sznurkami, spróbujcie ułożyć kształt patrząc na znak, a w kolejnych próbach zasłońcie znak i spróbujcie tworzyć kształt z pamięci.

Ćwiczenie 2

Przygotujcie zestaw koralików, guzików, nożyczki, sznurek, włóczkę lub tasiemkę. Nawlekajcie różne koraliki, tworząc bransoletkę, naszyjnik. Uważaj, aby dziecko nie połknęło koralików (uszy i nos też są w niebezpieczeństwie- zachowaj czujność). Taki guzikowo-korlikowy naszyjnik może być upominkiem dla kogoś bliskiego i na pewno będzie cudowną zabawą dla dziecka.

Ćwiczenie 3

Przygotuj motek miękko zaplecionej włóczki, nożyczki, guziki, wstążki, materiał dowolny, patyk (znaleziony lub kupiony np. w sklepie remontowo-budowlanym; nazywany jest często po prostu wałkiem sosnowym; to czysty, okrągły „patyk” o długości około 1 m). Motek musi być na tyle miękki, aby można było wsunąć w niego patyk. Przytnij patyk do wybranej długości i umieść na jego końcu motek. Taką „głowę” ozdabiacie oczami, którymi są przyszyte lub przyklejone guziki, koraliki. W podobny sposób tworzycie buzię, nos, a nawet uszy. Do głowy można przywiązywać kawałki włóczki tworząc włosy. Mogą być w różnych kolorach, długościach. Tutaj Twoje dziecko decyduje, jakiego chce stworzyć „przyjaciela” Z kawałka tkaniny tworzymy ubranko. Jeśli nie mamy umiejętności szycia, możemy po prostu zrobić supeł w rogu tkaniny i także nabić na patyk, poniżej głowy. Na rogach tkaniny można zawiązać supełki, które spełnią funkcję rączek.

Ćwiczenie 4

Ułóż kilka szpulek nici, motków wełny, kawałków wstążek obok siebie w rzędzie. Na początek wybierz 3 elementy. Poproś dziecko, aby przez chwilkę przyjrzało się ułożonym rzeczom. Poproś, by zasłoniło oczy (w praktyce jednak sprawdza się lepiej oparcie głowy o kolana lub odwrócenie się, gdyż pokusa do podglądania jest ogromna :). Zmień jeden element w ułożeniu (zabierz go, lub połóż w innej kolejności). Poproś dziecko, by otworzyło oczy i wskazało, co się zmieniło.

Zwiększaj poziom trudności, zmieniaj przedmioty. Zamieńcie się rolami.

Pamiętaj, żeby poziom trudności był dopasowany do możliwości i wiedzy dziecka. Jeśli dziecko nie wie, jak jakiś przedmiot się nazywa, nie zna koloru, nie potrafi wymówić jakiegoś słowa (np. nożyczki), nie włączajmy tego elementu do zadania. Zaczynaj od prostych zadań. Zwracaj uwagę na różne cechy przedmiotów (kolor, wielkość, typ przedmiotu, ułożenie itp.)


Artykuł powstał na zamówienie portalu egaga.pl.
https://egaga.pl/pomysly-na-ekologiczne-zabawy-i-cwiczenia/

Zasady konstruktywnej krytyki nie tylko dla dzieci:

1. Mów o zachowaniu, a nie o osobie.

Mów o konkretnym zachowaniu, zdarzeniu. Wskaż, co ci się nie podoba. Nie mów: „bo ty jesteś…” tylko skup się na zachowaniu tej osoby. Na przykład: „nie podoba mi się kiedy robisz….” jest skuteczniejsza, ponieważ wskazuje co można skorygować.

2. Unikaj uogólnień.

Bądź precyzyjny. Konkretnie zaznaczaj i podkreślaj to, co wymaga zmiany. Nie generalizuj „ty zawsze”, „ty nigdy”. To nie pomaga. Wskazuj na konkretne sytuacje, miejsca, czas.

3. Rozmawiaj na osobności.

Nikt nie lubi być krytykowany przy innych ludziach. Nawet jeśli jesteś w sytuacji, kiedy trudno się powstrzymać – zrób to. Wróć do rozmowy, kiedy będziecie sami. Towarzystwo innych osób jest nie tylko kłopotliwe dla krytykowanego, ale także dla samych świadków, uczestniczących w sytuacji, która nie jest dla nich przeznaczona.

4. Bariery komunikacyjne.

Unikaj obrażania, zawstydzania, poniżania. Takie techniki nigdy nie przynoszą dobrych rezultatów.

5. Zadośćuczynienie

Jeśli krytyka dotyczy ciebie, spróbuj skorygować swoje zachowanie i zrekompensować doznaną krzywdę drugiej osobie (jeśli taka miała miejsce).

Zadośćuczynienie, poprawa, zmiana jest celem, do którego dążysz.

6. Rozmowa

Rozmawiaj, tłumacz, wyjaśniaj. Wskazuj z jakiego powodu zwracasz uwagę na dane zachowanie. Jeśli krytyka dotyczy ciebie dopytuj, spróbuj zrozumieć. Może nie zdajesz sobie sprawy, dlaczego dane zachowanie przeszkadza drugiej osobie. Może robisz coś nieświadomie. Rozmowa może to wyjaśnić.

7. Spokój przede wszystkim

Krytyka zdarza się w każdej sferze życia. Czasem wypowiedziana jest wprost, czasem nie. Czasem słowa są delikatne, ostrożne, czasem bolą i przyklejają się z tyłu głowy i na długo zostają. Nie daj się wyprowadzić z równowagi. Krytyka to nie koniec świata. Ma cię budować, a nie niszczyć. Dzięki niej stajesz się lepszy, bo nawet jeśli jest bezzasadna daje ci szansę zastanowienia się nad sobą i poznania siebie lepiej.

Jak zwrócić dziecku uwagę i osiągnąć dobry rezultat?

Krytyka zazwyczaj jest nieprzyjemna i na długo zostaje w pamięci. Skutkiem tego może być opór, a rezultaty odwrotne od pożądanych. Słowo „krytykować” ma również negatywne konotację, więc lepiej użyć sformułowania informacja zwrotna, której celem jest zwrócenie uwagi np. dziecka na niewłaściwe zachowania. Zatem jak udzielać informacji zwrotnej, aby osiągnąć dobre rezultaty?

Jako rodzic:

– Zastanów się, przeanalizuj słowa innych na temat dziecka

Może jest w nich dużo racji, spróbuj obiektywnie spojrzeć na sytuację; wyobraź sobie, co byś pomyślała/pomyślał gdyby w podobny sposób zachowało się inne dziecko – dopytaj, jeśli masz wątpliwości.

Nie wiesz, o co konkretnie chodzi, co się wydarzyło, jaki jest kontekst sytuacji, jakie są „zarzuty” – pytaj o szczegóły, o kontekst; łatwiej będzie wówczas znaleźć odpowiednie rozwiązanie i reakcję.

– Nie zakładaj złych intencji

Pomyśl, jakie ma intencje osoba, która zwraca uwagę na zachowanie dziecka; większość ludzi, a szczególnie wychowawcy, nauczyciele, opiekunowie mają na względzie dobro dziecka, nie odrzucaj ich słów tylko dlatego, że są nieprzyjemne.

– Nie bierz negatywnych uwag do siebie

Nawet jeśli krytykującemu „wyrwie” się niewłaściwe określenie, obrazi cię, nie traktuj tego osobiście; zwróć uwagę na niewłaściwe słownictwo, ale nie daj się sprowokować; niewłaściwe zachowanie twojego dziecka, to nie klęska, ani tragedia; nie wiń się za to, że twoje dziecko popełnia błędy – ono się uczy, daj mu taką szansę.

– Nie wyolbrzymiaj

Sytuacje problemowe mogą być bardzo poważne, większość jednak nie wymaga interwencji całego sztabu specjalistów; drążenie, zbyt dogłębne analizowanie, rozpamiętywanie nie przynosi dobrych rezultatów; rozwiązane sprawy zostawiaj, nie dramatyzuj, kiedy coś się dzieje niepokojącego

– Działaj

Nie zostawiaj np. negatywnego zachowania dziecka, bez reakcji; sytuacja problemowa wymaga rozmowy, reakcji, rozwiązania; rozmawiaj z dzieckiem, tłumacz, co zrobiło źle i jakie sa tego skutki

– Bądź spójny z innymi;

Jeśli już krytyka pod adresem dziecka została przeanalizowana i uznajesz, że jest zasadna ustal spójną drogę postępowania np. z drugim rodzicem, opiekunem, nauczycielem; ustalacie np. że jeśli Staś znów uderzy kolegę, to będą określone konsekwencje i tego się trzymaj; jeśli w przedszkolu/szkole są określone zasady, to ty również musisz się do nich stosować i uczyć ich przestrzegania swojego dziecka.

strona w budowie....